Έπειτα
από αρκετά χρόνια τα Ουρανοποιηματάκια (ΣΤ1 - 17ου ΔΣ Ρόδου)
απέκτησαν και πάλι διαδραστικό πίνακα.
Στο
πλαίσιο, αυτή τη φορά, ενός πανελλήνιας κλίμακας εκσυχρονισμού των σχολικών τάξεων
της Ε' και της Στ' τάξης – για το Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο. [Πρόγραμμα που
περιλαμβάνει και τα σχολεία της Β’βάθμιας Εκπαίδευσης].
Σύντομα
ευχόμαστε αυτής της μορφής ο εκσυγχρονισμός να διαχυθεί και στις μικρότερες
τάξεις.
Χωρίς,
ωστόσο, αυτό να σημαίνει πως βρισκόμαστε πλέον στην Γη της Επαγγελίας - ή το
αντίστροφο: στην σχολική Δυστοπία της Παγκόσμιας Τάξης πραγμάτων.
Και
οι δύο εν λόγω αντιδράσεις – εκπορεύονται, κατά βάση, από ένα στοιχειώδες
συναισθηματικό πλαίσιο.
Τον
ενθουσιασμό από τη μία – και τον φόβο από την άλλη.
Υπάρχει
και μία άλλη στάση: που επιλέγει να χρησιμοποιεί τη τεχνολογία στις θετικές της
εκφάνσεις και φροντίζει να εκμηδενίζει, συγχρόνως, τις αρνητικές της συνέπειες
ή παρενέργειες.
Το
γνωρίζουμε: με μία λεπίδα μπορούμε, στην ιατρική, να σώσουμε μία ζωή – μπορούμε
όμως, κάτω από εντελώς άλλες συνθήκες, να την αφαιρέσουμε.
Και
κάτι ακόμη: εκφράζουμε για μία ακόμη φορά την εκλεκτική μας στάση απέναντι στη
διαδοχή των τεχνολογιών. Κι εξηγούμαι:
Δεν
έρχεται να αντικαταστήσει λχ ο διαδραστικός πίνακας τον συμβατικό – έρχεται να
τον διευρύνει. Γι' αυτό και στην τάξη μας, προτείνω, οι συνάδελφοι να κρατήσουν
σε διακριτή και βολική θέση και τους δύο. (Εξάλλου δίχως ηλεκτρικό ρεύμα μόνον
ο συμβατικός πίνακας διατηρεί όλα τα πλεονεκτήματά του).
Η
οθόνη, η γραφίδα κι όλες οι εξυπηρετικότατες εργαλειοθήκες ενός διαδραστικού
δεν έρχονται να αντικαταστήσουν το χαρτί και το μολύβι.
Όπως
και η ηλεκτρική κιθάρα δεν αντικατέστησε την ισπανική ή τη λεγόμενη
"κλασσική" κιθάρα.
Κάθε
όργανο βγάζει τη δική του μουσική.
Ο
κύριος Π.
