Όσο σπουδαία είναι η παιδικότητα —οι ποιότητες που γεννιούνται και ανθίζουν στην παιδική ηλικία— άλλο τόσο σπουδαίες είναι και η αυτονομία, η ελευθερία, η δημιουργικότητα· οι ποιότητες που καλλιεργούνται στην ενήλικη ζωή.
Το παιδί που υπήρξε
κάποτε, μεγαλώνοντας,
να μπορεί να κοιτάζει τον εαυτό του και να χαμογελά.
Να καμαρώνει για τον ενήλικα που έγινε,
χωρίς να ξεχάσει από πού ξεκίνησε.
Και ο δάσκαλος;
Ο δάσκαλος έχει το
προνόμιο να παρακολουθεί αυτή τη μεταμόρφωση.
Να βλέπει τους μαθητές του να προχωρούν στον χρόνο,
να ωριμάζουν, να βρίσκουν τη φωνή και τον δρόμο τους.
Κάποτε ήταν παιδιά μέσα
στην τάξη.
Σήμερα βρίσκονται στην πιο
ώριμη φάση της ζωής τους.
Κι όμως, η φαντασία, η ματιά, το φως εκείνων των χρόνων
συνεχίζουν να τα συνοδεύουν.
«Τερατάκια με Φαντασία»
(ΣΤ1 – 108ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, 2004–2005)
«الوحوش الصغيرة بالخيال»
/ «Përbindësha të vegjël με imagjinatë» / «有想象力的小怪物»
Γιατί η αγάπη —όταν είναι
αληθινή—
διαπερνά τα χρόνια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου